Στην κατάσταση της εγρήγορσης υπάρχουν τέσσερις πτυχές: ο χρόνος, η δράση, ο λόγος και το καθήκον. Ας υποθέσουμε ότι έχετε αποφασίσει να πάτε στην Μπάνγκαλορ με αυτοκίνητο για να συμμετέχετε σε ένα πρόγραμμα. Ξεκινάτε στις 5 π.μ. και φτάνετε στις 8 π.μ. Εδώ, ο χρόνος είναι τρεις ώρες, η δράση είναι το ταξίδι με το αυτοκίνητο, ο λόγος είναι το πρόγραμμα και το καθήκον είναι η συμμετοχή σας σε αυτό. Και οι τέσσερις αυτές πτυχές είναι παρούσες στην κατάσταση της εγρήγορσης. Τώρα σκεφτείτε ότι στις 10 το βράδυ είδατε ένα όνειρο. Στο όνειρο, πήγατε στην Μπάνγκαλορ και συμμετείχατε σε ένα πρόγραμμα. Πότε ξεκινήσατε; Πώς ταξιδέψατε; Πότε φτάσατε; Ποιος ήταν ο λόγος; Δεν ξέρετε. Αυτό σημαίνει μόνο ότι οι παραπάνω τέσσερις πτυχές δεν υπάρχουν στην κατάσταση του ονείρου. Στην κατάσταση του βαθύ ύπνου, δεν υπάρχει ούτε χρόνος, ούτε λόγος, ούτε καθήκον και τίποτα από αυτά που κάνετε. Βιώνετε μόνο ευδαιμονία. Στην κατάσταση της εγρήγορσης, αναλαμβάνετε διαφορετικά καθήκοντα με το σώμα σας. Στην κατάσταση ονείρου, δημιουργείτε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού σας. Στον βαθύ ύπνο, απολαμβάνετε την ευδαιμονία. Αυτό που είναι κοινό και στις τρεις καταστάσεις, είστε εσείς. Κατά συνέπεια, μπορεί να ειπωθεί ότι το άτομο είναι αμετάβλητο και στις τρεις χρονικές περιόδους και βιώνει την ευδαιμονία άμεσα ή έμμεσα. Βιώνει την ενότητα και στις τρεις χρονικές περιόδους. Μόλις κατανοήσει αυτό το πνεύμα της ενότητας, δεν θα υπάρχει περιθώριο για διαφορές και συγκρούσεις. Για όσο ταυτίζεστε με το σώμα, θα βιώνετε μόνο την πολλαπλότητα.



– Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου 1998