Σαν τον φτωχό χωρικό που πήδηξε στα πλημμυρισμένα νερά για να σώσει έναν σωρό από χαλιά, που στην πραγματικότητα ήταν μια αρκούδα που την παρέσυραν τα ορμητικά νερά, και διαπίστωσε ότι ο σωρός τον είχε αρπάξει τόσο σφιχτά που δεν μπορούσε να ξεφύγει, έτσι και ο άνθρωπος εμπλέκεται με τις κοσμικές υποθέσεις για να ανακτήσει αυτό που θεωρεί θησαυρό, αλλά αιχμαλωτίζεται ό ίδιος και φυλακίζεται. Γι’ αυτό και οι άγιοι αυτής της γης διδάσκουν τους ανθρώπους ότι είναι παιδιά της αθανασίας, θεματοφύλακες της ειρήνης και της χαράς, της αλήθειας και της δικαιοσύνης, και κυρίαρχοι των αισθήσεών τους. Φυσικά, ο άνθρωπος μπορεί να έχει κάποιες επιθυμίες, κάποιο ζήλο να ζήσει με άνεση, κάποια ανυπομονησία να κερδίσει ικανοποίηση, αλλά πρέπει να είναι σαν τον άρρωστο άνθρωπο που λαχταρά το φάρμακο. Το φαγητό και το ποτό, η στέγη και η ένδυση πρέπει να έχουν δευτερεύουσα θέση σε σχέση με τις ανάγκες του πνεύματος, την εκπαίδευση των συναισθημάτων, των παθών και των παρορμήσεων. Πρέπει να πάρουν τη θέση που παίρνουν το αλάτι και το πιπέρι στο τραπέζι σήμερα. Δεν μπορείς να έχεις περισσότερο αλάτι από την ποσότητα του φαγητού, ούτε καν τόσο όσο το φαγητό. Έτσι, οι προσπάθειες για την επίτευξη υγείας, άνεσης κ.λπ. πρέπει να είναι ακριβώς αρκετές για τον σκοπό της υποστήριξης της πνευματικής άσκησης, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο.

 

– Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1965