Πηγαίνετε σε ένα ναό και σπάτε μια καρύδα μπροστά από το είδωλο του θεού. Τώρα, αν προσπαθήσετε να σπάσετε την καρύδα μόλις έχει πέσει από το δέντρο, θα τα καταφέρετε; Όχι. Πρέπει να αφαιρεθεί το ινώδες κάλυμμα ώστε να μπορέσει το κέλυφος ν’ ανοίξει. Οι ίνες  προστατεύουν το κέλυφος και εμποδίζουν τα χτυπήματα να το  επηρεάσουν. Η απελευθέρωση προκύπτει από τη συντριβή του νου με όλες τις ιδιοτροπίες και τις επιθυμίες του. Πρέπει να συντρίψετε τον νου σας, αλλά πώς μπορείτε να το κάνετε, όταν τον περιβάλλει η ινώδης πανοπλία των αισθησιακών επιθυμιών; Αφαιρέστε τες και αφιερώστε τον νου στον Θεό και συντρίψτε τον  στην παρουσία Του. Εκείνη τη στιγμή απελευθερώνεστε. Η πιο σκληρή ίνα είναι ο θυμός, είναι ο πιο κολλώδης ρύπος. Όταν θυμώνετε, ξεχνάτε τη μητέρα, τον πατέρα και τον δάσκαλό σας. Κατεβαίνετε στα τάρταρα. Χάνετε κάθε διάκριση τη στιγμή της έξαψης. Ακόμη και ο Χάνουμαν έβαλε φωτιά σε ολόκληρη τη Λάνκα όταν εξοργίστηκε από τους δαίμονες που έβαλαν φωτιά στην άκρη της ουράς του. Ξέχασε το γεγονός ότι η Σίτα βρισκόταν στον κήπο Ασόκα-βάναμ. Μόνο αφού πανηγύρισε για λίγο για το επίτευγμα του το θυμήθηκε και κατόπιν άρχισε να καταδικάζει τον εαυτό του για το θυμό του.



– Μπάμπα, από ομιλία που δόθηκε στις 10 Οκτωβρίου 1964